Knut verdronken
mei 2004

Mijn fietsvakantie was heerlijk! Prachtig weer, lekker verbrand en heerlijk ontstressend. Het was prachtig in het Lahndal, veel koolzaadvelden en frisgroene roggevelden. en natuurlijk fluitekruid. Wel soms een gemeen klimmetje, erg zwaar voor Nederlanders. Maar we hebben ons niet laten kennen en gewoon bijna 80 km. per dag gefietst. We kwamen twee keer in een Duitse stad, die prachtig tegen de berg aan lag, maar ja, weer klimmen en afzien om daar een leuk hotel te vinden.

 Gelukkig werd onze moeite beloond en hadden we een geweldige kamer in een oud pandje.
Er is nog wel een ongeluk gebeurd. Ik neem natuurlijk een beer mee met fietsen en die zit voor in mijn fietstasje aan het stuur. Dit keer mocht een van mijn nieuwste beren mee: Knut.

Ik had hem een mooie leren rugtas gegeven voor we weg gingen en een broek met leer, hij zag er stoer uit. We fietsten de loop van de rivier de Lahn en begonnen bij de Quelle. Steeds maakten we een foto op een brug, want de rivier werd steeds breder. Knut zat een beetje erg nonchalant in de tas en toen ik op een brug mijn  fototoestel pakte (je raad het al) sprong hij over de brugreling in viel in de snelle stroom. aan de andere kant zagen we hem nog en probeerden hem te volgen.

Marianbear: Steiffreis 2004                Marianbear: Steiffreis 2004                Marianbear: Steiffreis 2004

Maar ja: als je met staal gevuld bent, dan zink je snel. Het rugzakje was nog een tijdje te zien, maar helaas, hij ging er met een rotgang van door. Bij elke brug keek ik nog en riep nog eens: Knut! Soms vroeg ik aan een zwaan, maar nooit kreeg ik antwoord. Gelukkig troostte mijn vriendin me: Ach hij heeft er zelf voor gekozen en is nu vast in de berenhemel. Je moet er maar in berusten.
Nou ja, gelukkig kan ik weer nieuwe bakken, of maken.

Marianbear: Steiffreis 2004                Marianbear: Steiffreis 2004

"Marian Bear"
Marian Haarink-Getkate

terug Terug naar de vorige pagina  Terug naar de Nederlandse index-pagina home